رئيس جمهور در مراسم اهداي جايزه کتاب سال جمهوري اسلامي ايران گفت: پرداختن به موضوع بسيار مهم کتاب به عنوان آيينه تمامنماي علم، فرهنگ، ادب، هنر، احوال پيشينيان و به عنوان وسيلهاي براي انتقال فرهنگ، علم و دانش به عصرها و نسلها أهميت بسياري دارد.
به گزارش هفت چشمه به نقل از شبکه اطلاع رساني راه دانا؛ حجتالاسلام «سيد ابراهيم رئيسي» رئيسجمهور کشورمان امروز در مراسم اهداي جايزه کتاب سال جمهوري اسلامي ايران اظهار کرد: انتظار از روشنفکران آن است که در جايگاه روشنفکري و ديدهباني خوب ببينند، رصد کنند و متوجه آسيبها شوند و قبل از ديگران بدانند و اعلام کنند و از جامعه صيانت کنند.
وي افزود: مدنيتي که جامعه ما دارد که مورد افتخار است و فخر همه ماست، بايد مورد صيانت واقع شود و بايد شاخصهاي اين مدنيت و جامعه ما همواره حفظ شود و ارتقا پيدا کند که اين مسؤوليت بزرگ صاحبان فکر و انديشه و قلم است، زيرا آنان مسائل جامعه را خوب متوجه هستند و پيگيري ميکنند.
رئيسجمهور در ادامه با اشاره به نياز بخشهاي مختلف جامعه به کتاب، اظهار کرد: نگارش کتاب در حوزه کودک و نوجوان، از ضروريات مورد نياز ما است و عليرغم آنکه در اين حوزه، کتاب زياد نوشته شده است اما کافي نيست؛ آنهايي که ادبيات نوجوانان را ميدانند و قلم ميزنند، بايد در اين رابطه فعالتر عمل کنند.
رئيسي گفت: نکته بعدي آن است که براي معرفي آثار تمدني ايران اسلامي و براي عموم ملتها و گويشها و فرهنگها، بايد قلم زده شود و اين امر بسيار اهميت دارد که ما بتوانيم فرهنگ ايراني-اسلامي خود را به جوامع منتقل کنيم.
رئيسجمهور افزود: وقتي به کشورهاي ديگر و دانشگاههاي آنان ميرويم، متوجه ميشويم که در اين خصوص کمبود داريم و بايد فرهنگمان را به آنان ارائه کنيم.
رئيسي اضافه کرد: بدون قصد توهين به کشورهاي ديگر بايد گفت که غناي فرهنگي آنان به ميزان غناي فرهنگي ايران نيست؛ اين رسالت جدي براي صاحبان قلم است تا براي معرفي و ارائه فرهنگ و داشتههاي علمي، فرهنگي، ادبي، تمدني و تاريخي ملت ايران به کشورهاي ديگر اقدام کنند.
وي افزود: لازم است توجه خاص به نويسندگان، مؤلفان و اصحاب فکر و انديشه صورت بگيرد؛ البته مخاطب اصلي اين سخن، خود من و آقاي وزير ارشاد و آقاي وزير علوم و ساير مسؤولين دولتي و نهادهاي رسمي، مرتبط هستند.
رئيسجمهور گفت: مسؤولين مربوطه بايد بدانند که اين قشر فرهيخته، مفاخر جامعه ما هستند و بايد ارجمند و ارزشمند باشند. اگر آنها به ما مراجعه نکنند، ما بايد به آنها رجوع کنيم و به مسائل و مشکلاتشان، توجه ويژه و خاص داشته باشيم.